پسر ایرانی

این وبلاگ زین پس هر وقت که بشود به روز می شود!

آمريکا و عراق

جنگ عراق و آمريكا به پايان رسيد و در حال حاضر چيزي كه مركز توجه افكار است سرنوشت و جريانات آتي كشور عراق است. هدفي كه بسياري از وسايل و شيوه ها را توجيه كرد و توانست تا جايي پيش برود كه خون عده اي بي گناه ريخته شود و سختي و مشقت فراواني بر مردم همان مملكت اعمال شود تا حكومتي مردمي در راس آن قرار بگيرد. چه گمان واهي و پوچي است اگر كسي حتي براي لحظه اي فكر كند كه آمريكا و متحدانش چنين هدفي را در جنگ با عراق در سر داشتند. خلاصه اين جريانات در اين است كه عراق مثل يك مامور جان بر كف و فدايي در مافياي نفت و ثروت آمريكا و يهوديان بشمار مي رفت كه عامل و مجري سياستهاي اين مافيا در منطقه بود و در هر برهه از زمان به مقتضاي آن استفاده مورد نظر از آن ميشد تا اينكه صدام حسين دست به سركشي و ابراز وجود در برابر اين باند قدرتمند زد و زمان آن رسيده بود تا از اين مافيا حذف شود و تاوان سركشيهايش را با عمليات طوفان صحرا، تحريم و نهايتا جنگ اخير پس داد. هرچند كه همين مهره ناخلف و گستاخ سبب كسب منافع عظيمي براي اين مافيا شد ولي ماندن آن بيش از اين ممكن نبود مخصوصا از زماني كه بحث سلاحهاي كشتار جمعي بالا گرفت آمريكا احساس خطر بيشتري كرد و تمام تلاش خود را براي نابودي ((هرچه سريعتر)) صدام و رژيمش به خرج داد. از جمله منافعي كه در بين اين كشمكش هاي پرهزينه متوجه آمريكا شد در حمله عراق به كويت رقم خورد و سبب شد كه زرادخانه هاي آمريكايي، فرانسوي، سوئدي و ... جان تازه اي بگيرند و با پيش آمدن اين جنگ خون تازه اي در رگهاي اين صنعت در اين كشورها به جريان بيفتد. تا جايي كه يك شهروند كويتي از ترس حمله شيميايي عراق مي بايست مبلغ ده هزار دلار بابت يك اتاقك نايلوني ضد گاز كه ظرفيت پنج تا ده نفر را دارد پول بدهد يا اينكه حكومت كويت اين كشور را به يك كلكسيون سلاحهاي مدرن مبدل كند و پاي انبوهي از نظاميان مزدور را به منطقه باز كند تا به سلطه شان افزوده شود. صدام در زمان جنگ با ايران به پاس خوش خدمتيهايش كمكهايي را از كشورهايي چون آلمان، آمريكا، فرانسه و حتي عربستان سعودي دريافت مي كرد تا تكليف ايران و انقلاب نو پايش را يك سره كند و به قطع ايران را يك كشور عربي بنامند يا جريان انقلاب ايران به كشورشان كشيده نشود. به هر صورت و در هر شرايطي اگر جنگي در هر جا بوقوع بپيوندد عده اي خاص منافع ثابتي دارند. كشورهايي مثل امريكا كه شصت درصد، روسيه سي در صد و مابقي كشورها ده درصد سلاحهاي جنگي دنيا را تامين مي كنند از اين جنگها پول هاي هنگفتي به چنگ مي آورند حال آنكه خودشان در آرامش و امنيت به فكر رونق بازار و توليد و توسعه اقتصادي و علمي و فرهنگي هستند و مردمشان از همين راه ارزاق مي شوند. مبلغ سيصد ميليارد دلاري كه سالانه براي بودجه نظامي آمريكا تصويب ميشود پول كمي نيست و عده بسيار زيادي از منبع همين پول زندگي مي كنند. از كمپاني هاي عظيمي چون لاكهيد مارتين (امريكا)، تامسون سي اف ام(فرانسه)، بي اي ايي (انگستان) و رافال (اسرائيل) گرفته تا يك سرباز ساده از اين پول كه در خوشبينانه ترين حالت آن از طريق ماليات مردم آمريكا تامين شده بهره مي برند. خاطرم هست كه چندي پيش يك كشور عربي (احتمالا عربستان) با خريد تعدادي تانك از كشور فرانسه اين كارخانه را از ورشكستگي نجات داد تا كاركنان آن بيكار نشوند و همچنان چرخ صنعت اسلحه سازي كشور زيبايي چون فرانسه بچرخد. جالب است بدانيد كه به قدري جريان هولناكي چون جنگ براي آمريكا كه از شروع تاريخش تا به حال سيصد جنگ خارجي را پشت سر گذاشته عادي است كه تعدادي از كمپاني هاي توليد كننده سلاح، اسلحه رايگان در اختيار پنتاگون گذاشتند تا در جريان جنگ با عراق مورد آزمايش واقعي قرار بگيرند.
ولي در مورد اهداف ديگر آمريكا در منطقه مي توان نظرات ديگري هم داد. مثل ادعاي سرزمين يهوديان كه از نيل تا فرات كشيده شده يا سركوب كشورهايي چون ايران و سوريه يا نفت عراق و... كه هر كدام مي تواند دليل خوب و قوي براي اين همه هزينه و سر و صدا باشد. ولي اينكه بشود با سلاح همه اين اهداف را در كشوري اسلامي چون عراق پيش برد چيزي نيست كه بشود مثل افغانستان براحتي آن را پيش بيني كرد. آمريكا به علت تمول و تجربه زياد مي تواند عده بسيار زيادي را در عراق ساكت نگه دارد ولي آيا همه ملت عراق تن به اين سازش خواهند داد؟ طبقه روحاني و مراجع ديني اين شرايط را تحمل خواهند كرد؟ جرياني كه در اين شرايط در عراق رخ داده بي شباهت به تاريخ كشور ما نيست. وقتي كه كشور ما توسط اجنبي ها استعمار ميشد افراد خائن و وطن فروش زيادي تن به اين ذلت دادند و مملكتشان را به مشتي پول فروختند ولي مردم و در راس آنها روحانيون مبارز توانستند به كرات دست آنها را از بسياري از منافع كوتاه كنند. اينكه اين امر در شرايط كنوني در عراق شدني باشد چيزي است كه بايد صبر كرد و ديد كه جامعه روحانيون و مردم مسلمان تا چه حد مي توانند از قدرت خود براي حفظ استقلال و حيثيت كشور استفاده كنند.

   + سعید ; ٧:٢٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٢/٢/۳۱