پسر ایرانی

این وبلاگ زین پس هر وقت که بشود به روز می شود!

لوازم سانسور!


چند چيز مهم براي سانسور و مميزي لازم است. كارمندان و كارشناسان مميزي و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي بهتر است بررسي كنند و ببينند تا چه حد حاوي اين موارد هستند.
1) فهم ما از فهم مردم بيشتر است. بنابراين چون ما بهتر از مردم مي فهميم و آنها خير و صلاح خود را نمي دانند، لازم است به جاي آنان تصميم بگيريم كه آنها چه بخوانند، ببينند و بشنوند، زيرا مردم نمي فهمند كه چه نبايد بخوانند، ببينند و بشنوند.
2) اينكه جايگاه و مرتبه ما بالاتر از مردم است و اين مائيم كه بايد براي مردم تصميم بگيريم. اگر مردم، هر از گاهي جمع مي شوند و به كساني رأي مي دهند و آن كسان ما را در مناصبي، منصوب مي كنند، نه به خاطر جايگاه رفيع مردم است، بلكه به خاطر آن است كه مردم در رأي گيري ها بطور سمبليك، اظهار رعيتي مي كنند و به وظايف خود عمل مي كنند. در واقع منصوب شده مردم نيستيم، بنابراين بايد به آنها از بالا نگاه كنيم، آنها زير پاي ما هستند و … .
همه آن چيزهايي كه ما از وجودشان وحشت داريم و نگرانيم كه مبادا در اختيار مردم قرار گيرند، اينك در اختيار مردم هستند. در دوراني كه ما در آن زندگي مي كنيم همه موارد ممنوعه، سهل الوصول اند. هيچ رماني ممنوع نيست كه نتوان آن را در بساط دستفروشان كنار پياده رو پيدا كرد، هيچ موسيقي غير مجازي نيست كه در گوشهاي خواهندگانش طنين نيفكند و … .
پس راه بدخواهان باز است. دم سانسور به معناي درخواست باز گذاشتن راه بدخواهان نيست بلكه خواهش براي باز گذاشتن راه خيرخواهان و اهالي فرهنگ است. پس توقيف و سانسور را در عرصه فرهنگ فراموش كنيد و به راههاي ديگر بينديشيد.
احترام به فهم و شعور مردم، اعتماد به آنها و ارزش دادن به نهادهاي اجتماعي چون خانواده، اصناف و گروههاي غيردولتي فرهنگي، درست ترين راه براي واكسينه شدن مردم در مقابل هر ضد فرهنگي از قبيل جهل، دروغ، ريا و گناه است.


   + سعید ; ٩:۳٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸۱/٩/۱۳
comment نظرات ()